astra.today
.·. every day ·.·
ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ Ζώδια ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΜΑΝΤΕΙΑ MAGAZINO Ποίηση Όπως πάνω έτσι και κάτω

skarimbas.jpg

Γιάννης Σκαρίμπας, Ποιήματα

Ημερομηνία Δημοσίευσης:
2019-09-29 13:05:50 Από: Κώστας Τόλης. Index: Ποίηση

Γεννήθηκε σαν σήμερα 29-9-1893, απεβίωσε 21-1-1984

Ένας Καλλιτέχνης της ζωής με όλη τη σημασία της λέξης!
91 χρόνια ποιητής, δεν είναι ένας ακόμα απλώς ποιητής...
Είναι ένας ποιητής που έστιψε το ποτήρι της ζωής και το ήπιε όλο άσπρο-πάτο!

Ωστόσο το έναυσμα το πήρα από μια δημοσίευση εδώ, και που αφού έπρεπε να "τεμαχίσω" την εικόνα για να διαβάσω κάποια ποιήματά του, τα παραθέτω κι εγώ εδώ, πιο ευανάγνωστα.

ΤΟ ΦΙΔΑΚΙ

Η ζαβολιά κι η σιωπή, το σκέδιο μου εβουλήθη
μ’ ένα διαβήτη άνισον, εδώ, να ιχνογραφεί·
κι είμαι λοξά –σχήμα ζαβό– γιομάτος φως και λήθη
να στρέφουμαι ελλειπτικά στης ύλης τη στροφή.

Και μ’ έχασε ο αστερισμός της ζωδιακής μου σμίλης
όξ’ απ’ τη δημιουργία του! Λοιπόν – τι; Στης φθοράς
το γύρισμα, θα κυνηγώ –φιδάκι εγώ– της ύλης
(για να δαγκώσω) τη φυγή της ίδιας μου νουράς;

Ετσι λοιπόν; Παντοτεινά –πλάνα, χορεύτρα– η φύση,
στου χάους τους κεντρόφυγους θα με δινάει φθαρμούς
και θα με κατεργάζεται στην αστρική μου κλίση
ο εφιάλτης των στροφών πάντα σε νέους ρυθμούς;

Και δε θα βρω το νιρβανά λοιπόν ποτέ του «πάψε»
μες στην τριώτα του νερού, της γης και της φωτιάς
παρά θα τρέχω –δίδυμος σφυγμός– στο «σβήσε και άψε»
της φωτεινής –που μου ’σκισε το πνέμα– πελεκιάς;

Ωωω!… Οχι!. Τις λυχνίες μου –μάγος στρυφνός– θ’ ανάβω
και –λίθο φιλοσοφική– θα βρω άλλον ρυθμό
και μια στιγμή, ανύποπτην ύλη θα σε συλλάβω
επ’ αυτοφόρω: Σύνθημα, Σημείο ή Αριθμό…


ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ

Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη.
Ηρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη
και με ήβραν –χωρίς κανέν’ να μου λείπει–
τα λάθη.

Κι ώς τα γνώρισα όλα μου γύρω –μπραμ– πάφες
όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες
ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, οι γκάφες
μου όλες.

Α!… τι θίασος λίγον τι από αλήτες
μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους
έτσι ως έμοιαζαν –με πρισμένες τις μύτες–
παλιάτσους.

Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα
μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια,
όπου γράφονταν τ’ αποτυχημένα μου –έργα–
εμβατήρια!

Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου ’γώ πάντα,
με τη βέργα μου τώρα ψηλά –λέω– με τρόμους
να, με δαύτη μου να παρελάσω την μπάντα
στους δρόμους.

Kι ώς πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας,
μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια
οι παλιάτσοι μου –στον αέρα πηδώντας–
τα θούρια...


ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ

Να ’ναι σα να ’μουν έτοιμος. Και να ’ναι
σαν να ’χω χάσει το εισιτήριο. Οι κάβοι
ν’ αφροκοπάν, κι οι αφροί να το κουνάνε
μες στους καπνούς του –όρνιο– ένα καράβι.

Κι εγώ να ψάχνουμαι εδώ χάμω. Και όλο-όλο…
το ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ… να λέω συντρόφοι ωραίοι!…
Και να μην έρχεται μια βάρκα έως το μώλο,
να μην φαινώνται πουθενά οι βαρκαρέοι…

Οι βαρκαρέοι!… Το εισιτήριο!… Να τρέμει –ζαγάρι
εντός μου– η Χαλκίδα και τα όρη.
Κι εκεί να το ’χουν συνεπάρει
οι ανέμοι μετέωρο –μες στις αχλές του– το βαπόρι…

Ω διάολε!… Ολα να ’χουν χαθεί και να ’χουν πάει
κι οι ανθρώποι δραπετεύσει από τους τόπους,
κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάει
χωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους…

Και χωρίς φώτα. Ακυβέρνητο! Και όλο
να χλιμιτράει στο χάος. Κι ως θα κλαίω
– κιόλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλο
κι όλο για κείνο το εισιτήριο να λέω….


-------------------------

Και μια σημείωση από μένα.

Το Φιδάκι είναι ο Ουροβόρος Όφις που δαγκώνει την ουρά του, είναι άλλη μια αναπαράσταση του περιστρεφόμενου Ζωδιακού, αλλά και του Μυστηρίου της Ανακύκλωσης της Ζωής από τις ίδιες της τίς σάρκες! Συμβολίζει ακόμα και το ότι κάθε Τέλος συνοδεύεται πάντα από μια νέα Αρχή.

Το γενέθλιο ωροσκόπιό του

Last Update: 2019-11-09 02:57:06

Tags: Γιάννης Σκαρίμπας




Προηγούμενο
ΕΛΛΗΝ